Lisek Otis i zabawa, która przestała być miła

Lisek Otis i zabawa, która przestała być miła

„Lisek Otis i zabawa, która przestała być miła” to ciepła, pełna uważności opowieść o chwili, w której wspólna zabawa zaczyna sprawiać przykrość. Kiedy podczas Dnia Wielkiego Budowania Borys i Mela wypowiadają niemiłe słowa, Otis po raz pierwszy musi zdecydować, co zrobić, gdy jego uczucia i granice nie są szanowane.

Czy powinien udawać, że nic się nie stało? Czy musi dalej uczestniczyć w zabawie, podczas której czuje smutek i napięcie? A może wolno mu powiedzieć „nie”, odejść i porozmawiać z kimś dorosłym?

Ta historia pokazuje dzieciom, że dobra zabawa powinna być miła dla wszystkich jej uczestników. Żart przestaje być zabawny, kiedy ktoś czuje się zraniony, zawstydzony albo odrzucony.
Otis nie odpowiada niemiłymi słowami i nie próbuje nikogo pokonać. Zatrzymuje się, rozpoznaje własne uczucia, spokojnie mówi, czego nie chce, a gdy sytuacja się nie zmienia, wybiera rozmowę z zaufaną Panią Sarenką.

Co wydarzyło się na Polanie pod Dębem?

Na Polanie pod Dębem trwa wyjątkowy Dzień Wielkiego Budowania. Pod jasnym namiotem powstają wieże, drogi i małe miasteczka. Lisek Otis z wielkim zaangażowaniem buduje most
z drewnianych klocków nad rzeką z błękitnej tkaniny. Jego konstrukcja nie jest idealnie równa, ale lisek jest z niej dumny.

Wszystko zmienia się, kiedy Borys i Mela zaczynają krytykować pracę Otisa. Mówią, że jego most jest krzywy, że lisek nie umie budować i że nie chcą jego konstrukcji w swoim miasteczku.
Jeszcze chwilę wcześniej Otis cieszył się swoim pomysłem. Teraz zaczyna dostrzegać każdy przekręcony klocek i zastanawia się, czy rzeczywiście wszystko psuje.

Niemiłe zdania przyczepiają się do jego myśli niczym kłujące rzepy. Jedne drapią go w gardło, inne ciążą w brzuchu, a jeszcze inne sprawiają, że najchętniej schowałby się za dużym pudełkiem
z klockami.

To doświadczenie staje się początkiem ważnej drogi: od smutku i zwątpienia do odwagi, która nie musi być głośna ani widowiskowa. Czasami odwaga oznacza spokojne wypowiedzenie jednego krótkiego zdania.

Opowieść o niemiłych słowach, dokuczaniu i granicach

Książeczka w łagodny, zrozumiały dla dziecka sposób porusza temat dokuczania, odrzucenia oraz przykrych słów pojawiających się podczas wspólnej zabawy. Nie przedstawia jednak Borysa i Meli jako złych bohaterów. Oni również uczą się czegoś ważnego.

Można mieć inny pomysł. Można potrzebować więcej miejsca na swoją budowlę. Można się zdenerwować, kiedy zabawa nie przebiega zgodnie z planem. Nie trzeba jednak przy tym wyśmiewać drugiej osoby, umniejszać jej wysiłkom ani mówić, że wszystko psuje.

Dzięki temu historia nie dzieli dzieci na „dobre” i „złe”. Pokazuje natomiast, że każde zachowanie ma znaczenie, a wypowiadane słowa mogą sprawiać prawdziwą przykrość, nawet jeśli osoba, która je powiedziała, tłumaczy później, że „to był tylko żart”.

Jednocześnie opowieść pozostawia miejsce na spokojną rozmowę, przeprosiny i zmianę zachowania. Pokazuje również, że przeprosiny są ważne, ale nie oznaczają, że zranione dziecko musi od razu wrócić do wspólnej zabawy i zachowywać się tak, jakby nic się nie wydarzyło.

Czego Lisek Otis uczy się podczas tej przygody?

Historia Otisa może pomóc rozpocząć rozmowę o tym, po czym poznać, że zabawa nie jest już przyjemna. Dziecko może zobaczyć, że ma prawo zauważyć własny smutek, złość, napięcie albo niechęć do dalszego uczestniczenia w danej sytuacji.

Książeczka pokazuje kilka prostych możliwości:

• rozpoznanie, że dane zachowanie lub słowa sprawiają przykrość,
• powiedzenie „nie”, „przestań” albo „nie podoba mi się to”,
• odejście z zabawy, która przestała być miła,
• opowiedzenie o zdarzeniu zaufanej osobie dorosłej,
• zdecydowanie, czy i kiedy dziecko chce ponownie dołączyć do wspólnej zabawy,
• przyjęcie przeprosin bez obowiązku natychmiastowego wybaczenia i powrotu.

Ważnym elementem historii jest to, że Otis nie musi od razu szeroko się uśmiechnąć ani wrócić do Borysa i Meli tylko dlatego, że usłyszał przeprosiny. Może podziękować, przyjąć ich słowa
i nadal potrzebować trochę czasu.

Książeczka przypomina w ten sposób, że przeprosiny nie odbierają osobie zranionej prawa do własnych uczuć, granic i decyzji.

Trzy listki odwagi Otisa

Pod koniec dnia Mama Lisica pomaga Otisowi zapamiętać trzy proste zdania. Każde z nich zostaje symbolicznie zapisane na jednym listku odwagi:

• „Nie mów tak do mnie”.
• „Nie chcę teraz dalej się bawić”.
• „Chcę o tym porozmawiać z dorosłym”.

Nie są to magiczne zaklęcia, które zawsze natychmiast rozwiązują trudną sytuację. Stanowią jednak prosty punkt wyjścia do nauki języka granic. Dziecko nie musi wypowiedzieć wszystkich trzech zdań. Może użyć jednego z nich, odejść albo od razu poszukać kogoś, komu ufa.

Otis odkrywa, że rozmowa z dorosłym nie jest skarżeniem. Jest sposobem zadbania o siebie, szczególnie wtedy, gdy dziecko próbowało już powiedzieć, czego nie chce, ale jego słowa nie zostały uszanowane.

Wspólne czytanie jako początek ważnej rozmowy

Wspólna lektura daje dorosłemu okazję, aby wysłuchać dziecka bez pośpiechu. Po przeczytaniu historii można zapytać:

• Co sprawiło Otisowi największą przykrość?
• Po czym lisek poznał, że zabawa przestała być miła?
• Co pomogło mu powiedzieć „nie”?
• Dlaczego Otis poszedł porozmawiać z Panią Sarenką?
• Co można powiedzieć, kiedy ktoś przekracza naszą granicę?
• Do jakiej zaufanej osoby można zwrócić się w podobnej sytuacji?

Nie trzeba od razu udzielać wielu rad ani dokładnie analizować każdej sceny. Czasami najważniejsze jest spokojne przyjęcie odpowiedzi dziecka i zapewnienie go, że zawsze może opowiedzieć o tym, co je spotkało.

Książka sprawdzi się podczas wieczornego czytania, ale można wracać do niej także przed rozpoczęciem przedszkola, po trudniejszym spotkaniu z rówieśnikami albo wtedy, gdy dziecko próbuje opowiedzieć o konflikcie, lecz nie potrafi jeszcze znaleźć odpowiednich słów.

Lisek Otis – mały bohater wielkich emocji

Lisek Otis jest bohaterem, który nie zawsze od razu wie, co zrobić. Czasem się boi, czasem smuci, czasem odczuwa złość, napięcie albo tęsknotę. Dzięki bliskości dorosłych i własnym małym krokom odkrywa, że emocje można zauważać, nazywać i przeżywać bez zawstydzania.

Każda książeczka z serii przedstawia inną sytuację bliską dziecięcemu światu. Historie łączy ciepła atmosfera, spokojna narracja, bliskość oraz przekonanie, że dziecko nie musi radzić sobie ze wszystkim samo.

Jeżeli znacie już Otisa, możecie sięgnąć także po trzecią część jego przygód:

„Lisek Otis i chmura, która grzmiała w brzuszku”
. To opowieść o złości, sygnałach płynących z ciała i szukaniu łagodnych sposobów na odzyskanie spokoju.

Co otrzymujesz po zakupie?

Kupując produkt, otrzymujesz książeczkę cyfrową przygotowaną do wygodnego czytania na różnych urządzeniach:

• plik PDF, który możesz otworzyć na komputerze, tablecie lub telefonie,
• plik EPUB Fixed Layout, zachowujący zaprojektowany układ stron i ilustracji,
• natychmiastowy dostęp do plików po prawidłowym opłaceniu zamówienia,
• możliwość wielokrotnego powracania do historii podczas wspólnego czytania.

Jest to produkt cyfrowy. Nie otrzymasz drukowanej książki ani przesyłki fizycznej.

Ilustracje zostały przygotowane w ciepłym, akwarelowym stylu Otulorii, pełnym kremowych, oliwkowych, miodowych i błękitnych barw. Każda scena została zaprojektowana tak, aby tworzyć spokojną atmosferę i pomagać dziecku śledzić emocjonalną drogę bohatera.

Dla kogo jest ta książeczka?

„Lisek Otis i zabawa, która przestała być miła” może być dobrym wyborem dla rodziców, opiekunów i innych bliskich osób, które szukają ciepłej historii o granicach, dokuczaniu, przykrych słowach i szukaniu wsparcia.

Opowieść może być również punktem wyjścia do rozmowy w przedszkolu, świetlicy, bibliotece albo podczas zajęć prowadzonych przez osobę pracującą z dziećmi. Pozwala porozmawiać nie tylko
o tym, co zrobić, gdy ktoś nas zrani, lecz także o tym, jak wyrażać własne niezadowolenie bez ranienia innych.

Historia ma charakter literacki i edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej konsultacji ze specjalistą ani pomocy potrzebnej w sytuacji, gdy dziecko doświadcza powtarzającego się krzywdzenia, przemocy lub długotrwałego odrzucenia.

Gdy dzieje się coś niepokojącego, najważniejsza jest uważna rozmowa i odpowiednie wsparcie dorosłych. Informacje dotyczące dostępnych form pomocy można znaleźć również na oficjalnej stronie

UNICEF Polska – Gdzie szukać pomocy

Opowieść, która przypomina, że każde „nie” jest ważne

W Otulorii wierzymy, że małe opowieści mogą otwierać ważne rozmowy. Nie muszą podawać gotowych odpowiedzi ani usuwać wszystkich trudnych emocji. Mogą jednak stworzyć spokojną przestrzeń, w której dziecko usłyszy:

„Twoje uczucia są ważne. Możesz powiedzieć «nie». Możesz odejść. Możesz przyjść i opowiedzieć mi o tym, co się wydarzyło”.

„Lisek Otis i zabawa, która przestała być miła” to opowieść o małej odwadze, która pojawia się wtedy, gdy dziecko zaczyna słuchać własnych uczuć. To historia o tym, że granice nie są karą dla innych, lecz sposobem dbania o siebie. O tym, że rozmowa z dorosłym nie jest skarżeniem. I o tym, że każda wspólna zabawa powinna pozostawiać miejsce na szacunek, bezpieczeństwo oraz zwyczajne, dziecięce „nie”.